Friday, April 12, 2024
थप

    कविताः जन्मभूमिको रूझान

    किन उस्लाई माटोहरूले बोलाएको छ
    हिलाम्मे त्यहिँ बाटोहरूले बोलाएको छ ।।

    छङछङ खोलाले पानी छल्काएको छ
    मिलनले नि आखाँको नानी टल्काएको छ ।।

    गाउँघरबाट पर जाने पाटो मौलाएको छ
    परदेशीले हत्केलामा टाटो फैलाएको छ ।।

    बाँझो खेतमा चौतर्फी दुवो मौलाएको छ
    वर्षातले होला खोला खहरे बौलाएको छ ।।

    चिरविर गर्ने चरीको प्वाँख पलाएको छ
    मरुवा खोलाको बगर किन सुस्ताएको छ ।।

    मान्छेले वनमा सालघारी हल्लाएको छ
    पशु र पंक्षीको बासस्थान चलाएको छ ।।

    सधै अंक गणितका सुत्रहरू मिलाएको छ
    त्यसैले होला साँचो खुसी हलखलाएको छ ।

    साक्षी राखेर अस्तित्व हेर घाम उदाएको छ
    मलाइ फेरि तिनै पाखा पहराले बोलाएको छ ।।

    मतानमाथि ती बुढा बा दिन गन्दै टोलाएको छ
    फेरि आखाँले पुर्खौली थलोको दर्शन पाएको छ ।।

    त्यो बालापनको स्मृतिले भक्कानो फुटाएको छ
    त्यो माटोको वास्नासँग पर कयौं वर्ष छुटाएको छ

    बसन्तीबाघको हरियाली दृश्य मनमा अटाएको छ
    हे दैव बाँकी जीवन अझै कति टाढा खटाएको छ ।।

    खोला वारि र पारि तरेर सानो भोटो फटाएको छ
    तर झोलीकुन्टरा बोकी नियतिले सधैँ पर पठाएको छ ।।

    तर पनि मनको वछ्यस्थलमा तिम्रो माया अटाएको छ
    निर्दयी समयले त्यो आगनको सामिप्यता घटाएको छ ।।

    गोधुली साँझमा सम्झनाको कोसेली पठाएको छ
    सुन्दै छु कता हो कता न्याउलीले विरह गाएको छ ।।

    असारे हिलोमा रोपेको धान दशैंमा झुलाएको छ
    अझै त्यो जामुन रूखले थरिथरि सुनखरी फुलाएको छ ।।

    त्यो बतासे डाँडा मरुवाखानी किन सुस्ताएको छ
    उस्तै दुधौली पारि क्षितीजले घाम लुकाएको छ ।।

    त्यो माइती घरआगनले फेरि एक चेलीको स्पर्श पाएको छ
    त्यो शितलु आँप गाछीले मितेरी साइनो लाएको छ ।।

    आखाहरुबाट मनका भावहरू स्खलित भएको छ
    त्यो पवित्र मायाले कस्तो बेग्लै जादुगरी लाएको छ ।।

    सीमा थापा ‘सीमाना’
        कपन काठमाडौं

    सम्बन्धित

    LEAVE A REPLY

    Please enter your comment!
    Please enter your name here

    सम्पर्कमा रहनुहोस्

    0FansLike
    1FollowersFollow
    0SubscribersSubscribe

    भर्खरै